Η Εθνική Εορτή της 28ης Οκτωβρίου στην Ηρωική Τριπολιτσά

 Χαρμόσυνα ήχησαν  οι Καμπάνες των Εκκλησιών ανά την Ελληνική Επικράτεια, διπλή εορτή, διπλή χαρά, χαρμόσυνο το μήνυμα της Εορτής της Παναγιάς και της Ελευθερίας του Ελληνικού Έθνους. Προσευχή και Ιερό Μνημόσυνο για τους  Έλληνες στρατιώτες, οι οποίοι με αυτοθυσία και αγάπη για την Πατρίδα έπεσαν υπέρ Πίστεως και Πατρίδος στο Αλβανικό Μέτωπο, κατά της επελάσεως  του  κατακτητή Μουσολίνι.

Βροντερό αντηχεί στα αυτιά μας το  << ΕΛΛΗΝΙΚΟ  ΟΧΙ  >>, πάντα επίκαιρο και πάντα σαν φωτεινός σηματοδότης οδηγεί τα βήματα των Ελλήνων, των Ελλήνων οι οποίοι δεν σκύβουν το κεφάλι στα κελεύσματα των άδικων κατακτητών, των Ελλήνων που ξέρουν να τιμούν τους Ήρωες τους, των Ελλήνων που αποδεικνύουν ότι στης φλέβες τους κύλα  ΑΙΜΑ ΗΡΩΩΝ.

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΕΣ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ

Αυτήν την διπλή εορτή εορτάσαμε και στην Ιερά Μητρόπολη Μαντινείας και Κυνουρίας. Παραμονή της εορτής 27^η Οκτωβρίου 2010 στο Ιερό Παρεκκλήσιο της Παναγίας της Γρηγορούσης Τριπόλεως τελέσθηκε Ιερά Αγρυπνία , παρουσία πλήθους κόσμου,  προσευχομένου  προς την Παναγία μας,  όπως η Αγία Σκέπη της   σκέπη πάντας.

Ανήμερα της 28^ης Οκτωβρίου 2010, στον Μητροπολιτικό     Ιερό Ναό του Αγίου Βασιλείου Τριπόλεως τελέσθηκε Αρχιερατική  Θεία Λειτουργία και εν συνεχεία στις  10.30 π.μ.,  εψάλη  Δοξολογία προς τον Πανάγαθο Θεό και την Παναγία μας και παράλληλα προσευχή υπέρ των Μακαρίων και Ηρωικώς  Πεσόντων υπέρ της Πίστεως και της Πατρίδος.    Στις ως άνω Ιερές Ακολουθίες χοροστάτησε ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Μαντινείας και Κυνουρίας κ. κ. ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ, πλαισιωμένος εξ Ιερέων της Πόλεώς μας. Με την παρουσία  εκπροσώπου της  Ελληνικής Κυβερνήσεως, ευλαβών χριστιανών, πολιτικών αρχόντων και πολιτειακών φορέων,  των Στρατιωτικών και Αστυνομικών Αξιωματικών του Νομού μας, καθώς και εκπροσώπων μαθητών  των Σχολείων της Τριπόλεως.  Ακολούθησε  επιμνημόσυνη δέηση στο Ηρώον των Πεσόντων,  Μαθητική και Στρατιωτική παρέλαση ενώ οι εκδηλώσεις έκλεισαν με Ελληνικούς Παραδοσιακούς Χορούς.  

Ο Ελληνοϊταλικός πόλεμος του 1940

Ο Ελληνοϊταλικός πόλεμος του 1940 (Έπος του 40) ήταν η πολεμική σύγκρουση μεταξύ Ελλάδας και Ιταλιας, η οποία διήρκεσε από τις 28^ης Οκτωβρίου 1940 μέχρι τις 23^ης  Απριλίου 1941.

Επίσημη έναρξη του Πολέμου θεωρείται η «επίδοση του τηλεσιγράφου», ενώ μετά τις 6 Απριλίου 1941, με την επέμβαση των Γερμανών, συνεχίστηκε ως Ελληνοιταλικογερμανικός πόλεμος.

Ο πόλεμος αυτός ήταν το αποτέλεσμα της επεκτατικής πολιτικής του φασιστικού καθεστώτος του Μπενίτο Μουσολίνι που είχε εγκαθιδρυθεί στην Ιταλία. Στα μέσα του 1940  ο Μπενίτο Μουσολίνι, έχοντας ως πρότυπο τις κατακτήσεις του Αδόλφου Χίτλερ,  θέλησε να αποδείξει στους Γερμανούς συμμάχους του Άξονα ότι μπορεί και ο ίδιος να οδηγήσει την Ιταλία σε ανάλογες στρατιωτικές επιτυχίες. Η Ιταλία είχε ήδη κατακτήσει την Αλβανία από την άνοιξη του 1939, καθώς και πολλές Βρεττανικές βάσεις στην Αφρική, όπως τη Σομαλιλάνδη  το καλοκαίρι του 1940, αλλά αυτές δεν ήταν επιτυχίες ανάλογες αυτών της ναζιστικής Γερμανίας. Ταυτόχρονα ο Μουσολίνι επιθυμούσε να ισχυροποιήσει τα συμφέροντα της Ιταλίας στα Βαλκάνια, που ένοιωθε ότι απειλούνταν από τη γερμανική πολιτική από την στιγμή που η Ρουμανία είχε δεχθεί την γερμανική προστασία για τα πετρελαϊκά της κοιτάσματα.

Τις πρώτες πρωινές ώρες της 28^ης Οκτωβρίου του1940, ο Ιταλός Πρέσβης στην Αθήνα, Εμανουέλε Γκράτσι, επέδωσε ιδιόχειρα στον Έλληνα Πρωθυπουργό Ιωάννη Μεταξά, στην οικία του δεύτερου στην Κηφισιά, τελεσίγραφο, με το οποίο απαιτούσε την ελεύθερη διέλευση του Ιταλικού στρατού από την Ελληνοαλβανική μεθόριο, προκειμένου στη συνέχεια να καταλάβει κάποια στρατηγικά σημεία του Ελληνικού Βασιλείου, (λιμένες, αεροδρόμια κλπ.), για τις ανάγκες ανεφοδιασμού και άλλων διευκολύνσεών του για τη μετέπειτα προώθησή του στην Αφρική. Μετά την άρνηση του Πρωθυπουργού (το περίφημο ΟΧΙ), ιταλικές στρατιωτικές δυνάμεις άρχισαν τις στρατιωτικές επιχειρήσεις εισβολής στην Ελλάδα.

Αξίζει να σημειωθεί στο σημείο αυτό, ότι ανεξάρτητα των όσων έχουν γραφεί κατά καιρούς σε διάφορα έντυπα, ο πόλεμος αυτός δεν ήταν αιφνίδιος. Η επίδοση του τελεσιγράφου αναμενόταν ήδη από ημέρα σε ημέρα, η δε ημερομηνία αυτή της επίδοσης θεωρούνταν η πλέον πιθανή δεδομένου ότι αποτελούσε εθνική επέτειο του φασισμού στην Ιταλία από το 1925. Αλλά και από ένα τεράστιο δίκτυο πληροφοριών που είχε αναπτυχθεί τότε, σε συνδυασμό με διάφορα γεγονότα όπως αναφέρονται παρακάτω, οδηγούσαν με απόλυτη ακρίβεια την επερχόμενη πολεμική σύγκρουση κατά την οποία η Ελλάδα βρέθηκε τουλάχιστον έτοιμη να την αντιμετωπίσει.

 Ο Ελληνικός Στρατός αντεπιτέθηκε και ανάγκασε τον Ιταλικό σε υποχώρηση και μέχρι τα μέσα Δεκεμβρίου, σχεδόν το ένα τέταρτο του εδάφους της Αλβανίας είχε καταληφθεί από τους Έλληνες. Η αντεπίθεση των Ιταλών, το Μάρτιο του 1941  απέτυχε, με κέρδος μόνο μικρές εδαφικές εκτάσεις στην περιοχή της Χειμάρρας. Τις πρώτες μέρες του Απριλίου, με την έναρξη της γερμανικής επίθεσης, οι Ιταλοί ξεκίνησαν και αυτοί νέα αντεπίθεση. Από τις 12 Απριλίου ο Ελληνικός Στρατός άρχισε να υποχωρεί από την Αλβανία, για να μην περικυκλωθεί από τους προελαύνοντες Γερμανούς. Ακολούθησε η συνθηκολόγηση με τους Γερμανούς, στις 20Απριλίου και με τους Ιταλούς, τρεις μέρες αργότερα, οι οποίες περαίωσαν τυπικά τον ελληνοϊταλικόγερμανικό πόλεμο.

Η απόκρουση της Ιταλικής εισβολής αποτέλεσε τη πρώτη νίκη των Συμμάχων κατά των δυνάμεων του Άξονα στη διάρκεια του Δεύτερου Παγκοσμίου Πολέμου και ανύψωσε το ηθικό των λαών στη σκλαβωμένη Ευρώπη. Πολλοί ιστορικοί υποστηρίζουν ότι η νίκη των Ελλήνων επηρέασε την έκβαση ολόκληρου του πολέμου, καθώς υποχρέωσε τους Γερμανούς να αναβάλουν την επίθεση κατά της Σοβιετικής Ένωσης, προκειμένου να βοηθήσουν τους συμμάχους τους Ιταλούς που έχαναν τον πόλεμο με την Ελλάδα. Η καθυστερημένη επίθεση τον Ιούνιο του 1941, ενέπλεξε τις γερμανικές δυνάμεις στις σκληρές συνθήκες του ρωσικού χειμώνα, με αποτέλεσμα την ήττα τους στη διάρκεια της Μάχης της Μόσχας.

                                       + Ιερεύς Ιωάννης Σουρλίγγας