Γράφει ο Άκης ΧουζούρηςΠεριμένοντας τα νέα μέτρα, αναρωτιέμαι αν είναι τα τελευταία που θα λάβει αυτή η κυβέρνηση. Ίσως το πρόβλημα έχει να κάνει τελικά όχι με τα μέτρα αλλά γιατί τα παίρνουμε; Μας είπαν λοιπόν ότι παίρνουμε μέτρα για να σώσουμε τη χώρα. Ξέρετε πόσες φορές μας το είπαν αυτό, τα 2 χρόνια ΠΑΣΟΚ στην εξουσία;
Πολλές για ανθρώπους που έχουν σχέδιο εξόδου από την κρίση. Μας είπαν ότι δε θα ξαναπάρουν φοροεισπρακτικά μέτρα ούτε μέτρα περικοπής μισθών και συντάξεων. Για άλλη μια φορά μας λένε ψέματα. Μάλλον δεν έχουν καλή μνήμη ή μάλλον είναι πολύ πρόχειροι. Αυτό είναι το καλό σενάριο. Επαναλαμβάνω πάλι το ερώτημά μου. Γιατί παίρνουμε μέτρα; Για να σώσουμε τη χώρα;
Ενώ το έλλειμμα του 2009 βρισκόταν στο 15,9% του ΑΕΠ, το 2010 το κατεβάσαμε στο 10,5%, ο στόχος το 2011 είναι για 7,5%. Ψάχνουμε μέτρα να πετύχουμε έτσι ώστε το έλλειμμα να είναι βιώσιμο, δηλαδή σε τέτοιο επίπεδο που η αύξησή του να είναι ίση και λίγο μικρότερη από την αύξηση του χρέους μας. Δηλαδή; Γιατί παίρνουμε μέτρα; Για να κάνουμε βιώσιμο το μεγάλο χρέος μας.
Δηλαδή αν καταφέρουμε το έλλειμμα μας να φτάσει στα επίπεδα των 10 δις περίπου, 5% του ΑΕΠ (με ΑΕΠ 200 δις το 2012), τότε το χρέος θα έχει την τάση να μειώνεται σιγά σιγά γιατί θα πληρώνουμε και τα έξοδά μας και τα χρεωλύσιά μας. Μάλιστα κ. καθηγητά. Ψάχνουμε τα 20 δις που μπαίνουμε το χρόνο μέσα να τα κάνουμε 10 δις και λιγότερο το χρόνο. Και όλα αυτά ισχύουν αν το ΑΕΠ μας παραμείνει σταθερό, δηλαδή στα 200 δις. Αν μείνουμε ακίνητοι και δεν πάρουμε μέτρα ίσως δεν πέσει άλλο το ΑΕΠ και πετύχουμε το στόχο των 10 δις το χρόνο έλλειμμα. (Εδώ ίσως να σας έχασα με τόσους αριθμούς).
Που θέλω να καταλήξω; Μα γιατί παίρνουν τέτοια μέτρα και δεν αφήνουν τα εισοδήματα ανέπαφα; Γιατί παίρνουν τέτοια μέτρα; Δεν βλέπουν ότι παίρνοντας τέτοια μέτρα ο στόχος συνεχώς απομακρύνεται αφού πέφτει το ΑΕΠ και άρα ο στόχος του ελλείμματος των 10 δις πρέπει να πέφτει αντίστοιχα στα 9 δις και στα 8 δις; Γιατί παίρνουν τέτοια μέτρα; Γιατί ρίχνουν επίτηδες σε μια χώρα το ΑΕΠ;
Follow the money. Ακολούθα το χρήμα, λένε οι ειδικοί όταν γίνεται ένα οικονομικό έγκλημα. Ποιοι κερδίζουν από την κρίση; Ποιες δυνάμεις, κοινωνικές ομάδες, Κράτη, οντότητες, προσωπικότητες, κερδίζουν από την κατακόρυφη πτώση ενός ΑΕΠ μιας χώρας αναγκάζοντας τη να δέχεται και να παίρνει μέτρα;
Αυτό που ξέρω σίγουρα είναι ότι οι εργαζόμενοι, οι συνταξιούχοι, οι επιχειρηματίες, οι νέοι, οι οικονομικά ασθενέστεροι και η χώρα συνολικά είναι στους χαμένους. Όλα μα όλα τα τζάκια της χώρας έχουν βγάλει τα χρήματά τους και ξεπουλάνε όσο όσο. Όλο το έξυπνο χρήμα του κόσμου αναμένει με αγωνία τις ιδιωτικοποιήσεις – εκποιήσεις των κερδοφόρων Δημόσιων οργανισμών, όχι φυσικά των ζημιογόνων.
Ενώ η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ θα μπορούσε να βρει 10 δις το χρόνο από τη φοροδιαφυγή, από νέες δουλειές, από πρόστιμα, από χρόνιες αναβολές (αυθαίρετα, ημιυπαίθριοι, περιουσία εκκλησίας) ή από καλύτερη απλά διαχείριση των 70 δις το χρόνο που χρησιμοποιεί στον προϋπολογισμό της για μισθούς, συντάξεις, αλλά και έργα, δημόσιες επενδύσεις, μελέτες, δαπάνες, τι κάνει; Ξαναβάζει νέα μέτρα.
Το κοκ (γλυκό της γενιάς μου που τρώγαμε στα ζαχαροπλαστεία της Ι.β.) είναι ότι η χώρα θα σωθεί και θα έχουμε πλεονάσματα το 2012. Το κακό είναι ότι το κόβαμε το ζαχαροπλαστείο, όταν καταλαβαίναμε ότι μας έφερνε παλιό γλυκό ή είχε ξεραθεί η κρέμα στο εσωτερικό του. Ο ζαχαροπλάστης πάθαινε σοκ τότε που όλα τα παιδιά πήγαιναν στο διπλανό ζαχαροπλαστείο που δεν κορόιδευε…
Αναζητούμε το ζαχαροπλάστη που θα βάλει τέρμα στην άσχημη συνήθεια να κοροϊδεύουν τον κόσμο λέγοντας μπαρούφες του στυλ εσείς φταίτε που δεν σας αρέσει το γλυκό μου (όλοι μαζί τα φάγαμε, τα 10 εκ. πληρώνουν το 1 εκ. δημοσίους υπαλλήλους και άλλα) και να πετάξει όλα τα χαλασμένα υλικά από το μαγαζί. Να ξαναφτιάξει το ζαχαροπλαστείο από την αρχή. Να αρχίσει να δουλεύει, να μην πηγαίνει συνέχεια ταξιδάκια και να πιστεύει στο καλό γλυκό και όχι στο ότι φταίνε οι πελάτες του ζαχαροπλαστείου διότι δεν τους αρέσει το μπαγιάτικο! Όσο αργεί να το καταλάβει, τόσο θα βυθίζεται το ΠΑΣΟΚ στο σοκ της τρίτης θέσης στις εκλογές που έρχονται. Εκεί που ήταν το 1974.
